ll ++ I AM CASSIOPEIA ++ ll

สำหรับเด็กเตรียมฯทุกคนแล้ว

คงไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินรุ่นพี่พูดให้ฟังว่า

"3ปีในเตรียมฯมันผ่านไปเร็วนะน้อง"

"ใช้เวลา3ปีให้คุ้มค่านะน้อง ... 3ปีน่ะ มันผ่านไปเร็วจริงๆ"

"พี่อยากให้น้องสนุกกับชีวิตในเตรียมฯนะ  เพราะ3ปีน่ะ  มันผ่านไปเร็วกว่าที่น้องคิดมากเลย"

บลาๆๆ ...

ช่วงที่ถูกรับน้อง  อาจจะยังไม่มีนร.ม.4คนไหนที่ใส่ใจกับคำพูดของพี่ๆมากนัก  อาจจะเห็นว่าเป็นประโยคป๊อปปูล่าร์อะไรแบบนั้นซะมากกว่า

ช่วงเวลาตั้ง 3 ปี  คงไม่มีใครคิดว่ามันจะผ่านไปเร็วอะไรมากมาย

--- ใครจะไปรู้ล่ะ  ว่ามันจริงอย่างที่พูด

.........

จนถึงวินาทีนี้ ... เราก็ยังจดจำวันแรกที่รู้ผลสอบได้เป็นอย่างดี

พอรู้ว่าติดเตรียมฯ  ก็ดีใจมาก ... มากๆเลย

อยากจะรู้ ...

โรงเรียนที่เต็มไปด้วยชื่อเสียงแบบนี้ ... จะเป็นแบบไหนนะ ?

นักเรียนคงมีแต่คนเก่งๆ  แล้วก็คร่ำเคร่งอยู่กับการเรียนแน่ๆเลย

นั่นคงเป็นความคิดยอดฮิตสำหรับคนที่ไม่เคยใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนเตรียมฯแน่นอน  เราเองก็เคยเป็นแบบนั้น...

วันปฐมนิเทศ  พี่ๆสอนให้ร้องเพลงปิ่นหทัย  สอนบูมเตรียมอุดมฯครั้งแรก  สอนให้รู้จักคำว่า"รุ่นพี่"และ"รุ่นน้อง"  ที่ในวันต่อๆไปเราสามารถเรียกว่า"พี่"และ"น้อง"ได้อย่างไม่กระดากปาก

นับจากนั้นมา  สิ่งเดียวที่ทุกคนรอคอยก็คงหนีไม่พ้น "วันเปิดเทอม"

ทุกคนคงตื่นเต้นน่าดู

ชุดนักเรียนใหม่

รองเท้าใหม่

ได้ใส่เข็มขัดด้วย

แถมเอาเสื้อใส่ข้างในกระโปรงอีกต่างหาก

แล้วเพื่อนๆใหม่จะเป็นยังไงนะ ?

อาจารย์ที่นี่ล่ะ ?

แล้วยังห้องเรียน  บรรยากาศต่างๆด้วย ?

แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วจริงมั้ย ?

วินาทีแรกที่ได้เข้าไปในรั้วสีชมพู  ทุกคนคงต้องเอาพวงมาลัยไปไหว้พระบรมรูปร.5ก่อนใช่มั้ย  ต่อจากนั้นก็ต้องเป็นพระปริวัติเทพที่อยู่ตรงกันข้าม

ช่วงนั้นเป็นช่วงเดือน5  ตอนนั้นดอกชมพูพันธุ์ทิพย์ไม่ได้ออกดอกเต็มต้นแล้ว  ไม่อย่างนั้นทางเดินคงเป็นเสมือนพรมสีชมพูอ่อนนุ่มจนแทบไม่กล้าเหยียบลงไป

แต่ตอนนั้นไม่มีใครมานั่งคิดอะไรแบบนั้นหรอก  ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับโรงเรียนแห่งใหม่ต่างหาก

วินาทีแรกที่เราได้เหยียบขึ้นตึกศิลปะ ... ได้เข้าไปในห้อง 65  สิ่งแรกที่เห็นก็คือห้องเรียนที่ยังไม่มีคนไม่มากเท่าไหร่

และเพื่อนคนแรกที่วิ่งเข้ามากอดเราเอาไว้ --- ราวกับพวกเราคุ้นเคยกันมานานปี  ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว --- ซา

ตอนนั้นสนุกมากๆ  ได้เพื่อนใหม่มากมาย  ได้เพื่อนสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่องด้วย (^__^)  อาจารย์ก็น่ารักและเป็นกันเอง

ที่สำคัญ --- พี่ๆรักน้องมากเหลือเกิน

การรับน้องของพี่ๆ  ใช้เวลาถึง2สัปดาห์  จุดประสงค์หลักก็คือ  ให้น้องๆสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว  และคุ้นชินกับวิถีการใช้ชีวิตในเตรียมอุดมฯ

รวมถึงการมีพี่รหัส (พี่เฟิร์น) และปู่รหัสด้วย... (เผอิญพี่รหัสของพี่รหัสของเราเป็นผู้ชายน่ะ)  พี่ๆจะมานั่งป้อนข้าวให้น้อง (ที่จริงประเพณีแอบอยากยกเลิกเหมือนกัน)  แล้วถามน้องในเรื่องทั่วๆไป  อย่างเช่น

"น้องชอบอะไร"

"มาจากโรงเรียนไหน"

"กินนั่นได้มั้ย แพ้อะไรรึเปล่า"

"พี่ถนัดวิชาอังกฤษ ถ้าน้องสงสัยอะไรถามพี่ได้นะ"

"เดี๋ยวจะเอาชีทมาให้"

"หนังสือบัญชีไม่มีขายแล้วเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่เอาของพี่มาให้นะ"

"อ้าว หนังสือวรรณคดีเขาเลิกพิมพ์แล้วเหรอ แล้วอาจารย์จะสอนทำไมเนี่ย (= =)  พี่เองก็ไม่ได้เรียนซะด้วย  งั้นเดี๋ยวพี่ไปหามาให้นะ"  (สุดท้ายพี่บางคนก็ซีร็อกซ์มาให้  ส่วนพี่รหัสเราก็ไปขอยืมมาจากห้องภาษาไทยมาให้)

พี่ๆมาหาน้องตลอดเวลา  เช้า  พักเที่ยง  แม้กระทั่งตอนเย็น

2สัปดาห์ --- ช่วงเวลาครึ่งเดือนนี้  พวกเราร่วมกันหัวเราะ  ร่วมกันร้องไห้มาหลายครั้ง

และแน่นอนว่านั่นก็ทำให้พวกเราสนิทกันยิ่งขึ้นด้วย

ซึ่งในช่วงเวลานั้น บางทีเราก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้  ว่าทำไมพี่ๆต้องทุ่มเทเพื่อน้องที่ไม่รู้จักกันมาก่อนแบบนี้ด้วย ?

...

เมื่อเปิดเทอมไปครบ1เดือน  ก็ถึงเวลาที่พวกเรา  ม.4รุ่น67  จะได้รับพระเกี้ยว (หลังจากเป็นเด็กเถื่อนมา1เดือนเต็ม)

วินาทีนั้น  มันตื่นเต้นแล้วก็ภูมิใจมากนะ  เหมือนกับเราได้เป็นนักเรียนเตรียมอุดมฯเต็มตัวแล้วนะ ... แบบนั้น

แล้วก็ได้เห็นพี่ๆที่ได้รางวัลต่างๆมากมายขึ้นรับ"พระเกี้ยวแก้ว"  เราจำได้ว่าเคยแอบหวังอยู่เหมือนกันว่าสักวันเราจะได้บ้าง

... แต่แล้วก็ค้นพบว่ามันยากมากจริงๆที่จะได้ (= =)  เหอเหอ

มันน่าภาคภูมิใจนะ  ในวินาทีนั้นเราถึงตระหนักได้จริงๆ  ว่าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาเป็นสถาบันที่น่าภูมิใจแค่ไหน

แล้วมันน่ายินดีแค่ไหนที่เราเองก็เป็น"ส่วนหนึ่ง"ของที่แห่งนี้เช่นกัน

...

ช่วงเวลา1ปีมันผ่านไปรวดเร็วนัก

และวินาทีที่เรากลายเป็นพี่คนรองก็มาถึง

ในตอนนี้ความตื่นเต้นมันต่างออกไปจากปีแรก

ตอนนี้เรากำลังตื่นเต้นที่จะได้เป็นพี่คนกลาง

โดยเฉพาะเรากำลังจะมีน้องแล้ว (>__<)

... ตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าทำไมพี่ๆถึงได้ทุ่มเทกับเราขนาดนั้น

เราเองก็เช่นกัน

มันน่าตื่นเต้นนะ  ที่จะได้รับน้อง

พวกเราต้องเตรียมตัวกันตั้งแต่ปิดเทอม  หรือบางห้องก็เตรียมตัวกันตั้งแต่ม.4เทอม2ด้วยซ้ำ

"ฝากน้องรุ่นต่อไปด้วยนะ"

นี่เป็นคำพูดของพี่ๆรุ่น66  ที่พวกเราจะต้องทำให้สานต่อให้ได้

แม้ว่าระหว่างการทำงาน  พวกเราจะต้องทะเลาะกัน  ไม่เข้าใจกันในหลายๆเรื่อง

--- แต่สุดท้าย  ความไม่เข้าใจก็ทำให้พวกเราสนิทกันมากขึ้น

การได้เห็นน้องม.4ที่ก้าวเข้ามาในห้อง65 มันน่าตื่นเต้นนะ

การที่ได้มองเพื่อนรุ่นเดียวกันแอบปลอมตัวเป็นน้องม.4แล้วเข้าไปนั่งปะปนแฝงตัวอยู่ในนั้นก็สนุกเช่นกัน  (555+  เค้าเล่นกันทุกรุ่นแหละ  มันเป็นประเพณีที่ไม่รู้ว่าใครตั้ง)

การได้สอนน้องเต้น  ร้องเพลง  แล้วก็บูมห้อง  บูมสาย  รวมถึงบูม Math-Art ... มันยอดเยี่ยมมากเลย

สามวันต่อมาหลังจากนั้น  เราก็มีน้องรหัส (น้องโบว์กี้)  ตอนนั้นแหละที่รู้สึกว่า  เราเป็นพี่จริงๆด้วยแหละ  แล้วเราก็เป็นพี่ที่ติดน้องซะด้วย  555+  ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ  แต่รู้สึกรักน้องขึ้นมาทันทีเลยล่ะ

ตอนนั้นเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เฟิร์นถึงต้องซื้อขนมมาให้บ่อยๆ  ทำไมต้องดูแลเอาใจใส่ทุกเรื่องขนาดนั้น  กระทั่งเรื่องเรียน ... ทำไมต้องเอาหนังสือแบบฝึกหัดหรือซีร็อกซ์ชีทข้อสอบมาให้ด้วย

เราเข้าใจแล้ว ... เพราะเราเองก็ทำแบบนั้น  และเต็มใจทำซะด้วย

.....

ม.5มันต่างจากม.4พอสมควรนะ  ในหลายๆเรื่องเลยล่ะ

ตอนกีฬาสีม.4  พวกเราขึ้นสแตนด์ (บางห้องก็เดินพาเหรด)  ร้อนมากๆ  แต่พี่ๆเองก็ร้อนไม่แพ้กัน  พี่ๆไม่ยอมเข้าร่ม  ทั้งๆที่สามารถยืนในร่มได้ ... เพื่อความยุติธรรมกับน้องๆ

ส่วนพอมาอยู่ม.5 ห้อง 937  พวกเราต้องเป็นคนจัดการทั้งหมด (ตึก9 ไม่มีม.6)  พวกเราต้องแบ่งงานกันว่าใครจัดการส่วนไหน  อย่างห้องเราจัดการพาเหรด  เราอยู่ฝ่ายพาเหรดระเบียบซึ่งต้องอยู่ซ้อมให้น้องทุกวัน

มันยากเหมือนกันนะที่จะเรียกน้องให้มาซ้อมจนครบ  และให้น้องเลิกคุยแล้วจัดแถวให้เสร็จ

--- แต่ว่าความเหนื่อยในส่วนนั้น  มันเทียบไม่ได้เลยกับความภูมิใจเมื่อเห็นภาพพาเหรดระเบียบที่พร้อมเพรียงและงดงามเป็นที่สุด

และงานส่วนนี้ก็ทำให้เราได้รู้จักน้องๆเพิ่มขึ้นมาก  และก็ดีใจมากเมื่อหลังงานกีฬาสีปีนั้นไปแล้ว  น้องๆที่เจอเราก็ยังทักทายเราเป็นอย่างดี  บางคนก็ยังคงยกมือไหว้  ทั้งๆที่บอกแล้วว่าไม่ต้องไหว้ก็ได้

นี่เองก็เป็นสิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงระบบ senior ของเตรียมอุดมฯ

ไม่มีพี่คนไหนที่บอกให้น้องไหว้  แค่ไม่ลืมที่จะทักทายกันก็ดีใจแล้ว

แต่ก็ไม่มีน้องคนไหนที่ไหว้พี่โดยไม่เต็มใจเช่นกัน

ยิ่งเรื่องเรียนนี่เห็นได้ชัดเลยว่าแตกต่างกับตอนม.4มาก

ไม่ได้เรียนหนักขึ้นหรอก  เรียนน้อยลงด้วยซ้ำ  คาบselfก็มากขึ้น

แต่การดูแลจากอาจารย์น้อยลงอย่างเห็นได้ชัดมาก  อย่างตอนม.4พวกเราไม่มีใครรู้เรื่องอะไรเลย  บูรณาการคืออะไร?  ทำยังไง?

ตอนนั้นอาจารย์จะคอยช่วยเหลือ และเรื่องคะแนนอาจารย์ก็ค่อนข้างปล่อยเกรดพอสมควร

แต่พอขึ้นม.5นี่แทบคนละเรื่องทีเดียว (= =)  รายงาน(ดูเหมือนจะ)หนักขึ้น  เวลานอนก็น้อยลงอย่างชัดเจนมาก  ความแจ่มใสในการตื่นก็ชักลดลง (แบบว่าม.4นอนน้อยแค่ไหนก็ลุกไหวสบายบรื๋อ)  แต่ก็ยังไปโรงเรียนได้นั่นล่ะ  ความรู้สึกอยากหยุดเรียนยังไม่ค่อยมีเท่าไหร่

สรุปแล้ว  ม.5นี่งานหนักเอาเรื่องทีเดียว  เพราะกิจกรรมส่วนใหญ่ก็ต้องเป็นม.5นั่นแหละที่รับผิดชอบ  เพราะพี่ม.6ต้องทุ่มไปกับการเตรียมเอ็นท์ซะมากกว่า

.....

พอขึ้นม.6  ประโยคที่ว่า

"3ปีในเตรียมฯมันเร็วนะน้อง"

ก็แล่นวาบเข้ามาอีกครั้ง

ยังรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่เลย ... แต่ก็ผ่านไป2ปีแล้ว

เหลืออีกแค่ปีเดียวเท่านั้น

นี่เป็นปีสุดท้ายที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแล้ว

เรากลับมาอยู่ตึกศิลปะอีกครั้ง ... ห้อง 71

เอ่อ  ไม่รู้เพราะความซวยส่วนบุคคลรึเปล่า  ตึกนี้ไม่มีม.5  แถมมีม.4แค่2ห้อง  เพราะงั้นการจัดงานกีฬาสีก็ตกเป็นหน้าที่ของม.6อีกแล้ว (= =)

มันเครียดน่ะ  เพราะต้องเตรียมตัวเอ็นท์แล้ว

แม้ว่าจะยังไม่ได้อ่านหนังสือเอ็นท์อะไร  แต่ความกดดันมันก็ยังอยู่  เพราะต่างคนก็ต่างรู้อยู่แก่ใจว่า  ปีนี้ต้องเอ็นท์แล้วนะ

แต่คิดว่าทุกคนเองก็อยากร่วมกิจกรรมให้เต็มที่แหละ  เพราะเป็นปีสุดท้ายแล้ว

แต่พวกเราก็ผ่านความลำบากในส่วนนั้นมาได้เป็นอย่างดี...

.......

เมื่อวานนี้มีปัจฉิมนิเทศที่น้องๆจัดให้

... ไปโรงเรียนแต่เช้า ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก

แต่พอนั่งอยู่ในหอประชุมเท่านั้นแหละ

เพิ่งตระหนักได้จริงๆว่า "นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้มานั่งในหอประชุมแห่งนี้ในฐานะของนักเรียนเตรียมฯแล้วนะ"

เสียงหัวเราะ ...

เสียงร้องไห้ ...

รอยยิ้ม ...

ความทรงจำต่างๆ ...

ทุกสิ่งทุกอย่าง ...

มันกลายเป็นอดีตไปแล้วนะ

นั่นล่ะที่ทำให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

เราจบม.6แล้วนะ

จบแล้วจริงๆ

เราจะกลับไปที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาอีกกี่ครั้งก็ได้

แต่เราไม่สามารถกลับไปในฐานะนักเรียนเตรียมอุดมศึกษาได้อีกต่อไปแล้ว

......

อยู่ที่นี่เราได้เรียนรู้หลายอย่างนะ

มันมากมาย ... จนไม่สามารถบรรยายออกมาได้จนหมด

ทั้งๆที่เป็นช่วงเวลาเพียง3ปี ...

แต่ความผูกพันมันกลับมากมายขนาดนี้

... โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาทำให้เราเป็นเราในวันนี้

ขอบคุณสักกี่ครั้งก็คงไม่พอ ...

--- ช่วงเวลา 3 ปีในรั้วสีชมพูแห่งนี้ ... ล้ำค่ามากจริงๆ

.

.

.

.

T.U. # 67 ~ 65-937-71~TRIAMUDOM~ FOREVER

ป.ล. ขอสารภาพว่าก็อปจากบล็อกมาแปะทั้งหมดเลย  อิอิ  มันใช้เวลามากนะเนี่ยเอ็นทรี่นี้อ่ะ